Als klein meisje schreef ik al meer dan ik scheet. Niet verrassend dus dat ik daar mijn beroep van heb gemaakt. En dat ik ooit een boek wilde uitbrengen? Ook dat is in elk geval voor intimi geen geheim. Maar waarom dan een feelgoodroman met het fertiliteitstraject als rode draad?
 
Terug in de tijd. Ik was denk ik tien. Misschien nog wel negen. Het Amsterdams Lyceum organiseerde een schrijfwedstrijd. De opdracht was simpel: maak het verhaal, dat Rindert Kromhout was gestart, af. Een lól dat ik erin had. De woorden verschenen als vanzelf op het scherm van onze beige CRT-monitor. Tijdens de prijsuitreiking waren mijn buurmeisje en ik vooral bezig met die leuke jongen van rij vier. Tot ik plots op het podium werd geroepen. 
Mijn verhaal was gezien. Ík was gezien.
 
Achteraf kan ik wel zeggen dat deze miezerige woensdagmiddag in oktober een belangrijke mijlpaal in mijn leven is geweest. Want vanaf het moment dat ik met knikkende knieën mijn prijs in ontvangst nam, wist ik het zeker: 
óóit ga ik een boek uitbrengen.

Van COVID naar concept

Een kleine dertig jaar later brak in China, en niet veel later ook in Nederland, een pandemie uit. Een pandemie die voor mij persoonlijk betekende dat ons fertiliteitstraject (op dat punt zaten we ruim twee jaar in de medische molen) in de ijskast werd gelegd. Naast de melk, fetakaas en talloze hormoonspuiten. We hadden ineens zeeën van tijd, en ik ging nog meer lezen dan ik al deed. Feelgoodromans vooral – mezelf laten meeslepen in een zoetsappig liefdesverhaal met herkenbare hordes, oh, dáár had ik zin in.
Al snel viel me iets op. Om in het thema van bovenstaand intro te blijven: de baby’s die in de verhalen de revue passeerden, werden vaak met alle gemak van de wereld uitgepoept. En dat terwijl de meesten pas na gemiddeld een jaar zwanger raken.
Zo’n eitje is dat dus niet. Ik weet er alles van.

Op dat moment was voor mij één en één twee:
het boek over Sarah – afgeleid van mijn eigen tweede naam – en haar onvervulde kinderwens was geboren.

Een Streepje Tegen:
koffer vol liefde

Om meteen een misverstand uit de wereld te helpen: nee, Een Streepje Tegen is geen zwaarmoedig dagboek waarin de medische termen je om de oren vliegen. Het heet natuurlijk niet voor niets feelgood ;). Je kunt je dus met een gerust hart in je stoel laten zakken en je opmaken voor Sarahs persoonlijke reis, met in de achterbak van haar Peugeot 206 een koffer vol liefde, familie, vriendschappen en levensdromen. 
Wel zullen er ongetwijfeld herkenbare scènes in zitten voor iedereen die worstelt met een (nog) onvervulde kinderwens. 
 
Of Sarahs reis uiteindelijk een vruchtbare zal zijn? 
Dat is aan jou als lezer om te ontdekken.